ARTFEED — Contemporary Art Intelligence

De dood van de Lady of Shalott: weven, spiegels en Plato's grotallegorie in kunst en mythe

opinion-review · 2026-10-06

In een reflectief essay onderzoekt Lieke Smits de redenen achter de dood van de Lady of Shalott, een vraag die haar al vijfentwintig jaar bezighoudt. Dit personage, afkomstig uit het gedicht van Alfred Tennyson, is geïnspireerd door Elaine van Astolat en verscheen in versies uit 1832 en 1842. Smits ontdekte het verhaal via de muzikale interpretatie van Loreena McKennitt. De jonkvrouw mag de wereld enkel door haar spiegel waarnemen. Zodra ze Sir Lancelot ziet, verlaat ze haar weefgetouw, breekt de spiegel en komt ze om. Smits legt een link naar Plato's grot-allegorie en zijn gemengde gevoelens over kunst. Het essay behandelt ook Philomela, het tapijtontwerp van Edward Burne-Jones en schilderijen van John William Waterhouse. Smits concludeert dat de vloek voorkomt dat de kunstenaar echt wordt waargenomen.

Key facts

  • Lieke Smits schreef het essay voor Mister Motley over de Lady of Shalott
  • Alfred Tennyson publiceerde twee versies van het gedicht in 1832 en 1842
  • Het personage is losjes gebaseerd op Elaine van Astolat
  • John William Waterhouse schilderde de Lady of Shalott in 1888, 1894 en 1915
  • Waterhouses versie uit 1888 bevindt zich in Tate Britain en is mogelijk de bestverkopende ansichtkaart van het museum
  • Laura Emsley maakte CAVE (1997) van pulp van honderd theorieboeken en cave model (2022) met Plato's teksten
  • Anni Albers publiceerde On Weaving in 1965
  • Edward Burne-Jones maakte in 1863 een tapijtontwerp naar Chaucers versie van Philomela

Entities

Artists

Institutions

Locations

  • Camelot
  • Toronto
  • Canada
  • Leeds
  • Verenigd Koninkrijk
  • Londen
  • Rotterdam
  • Nederland
  • Palermo
  • Italië

Sources